Faith No More


To drugi obok Primusa zespół, w którym występowała wyraźna partia basowa. Jeszcze raz powtórzę – Korn nie był grupą, która to zapoczątkowała. Co najwyżej spopularyzowała. Byli również jednymi z pierwszych, którzy wykorzystali rap w rocku.

Faith No More jest amerykańskim zespołem założonym w 1985 roku w San Francisco. Wcześniej byli znani jako Faith No Man (1981–1985). Ostatnim albumem, który wydali jest Sol Invictus z 2015 roku.
Pierwszym wokalistą zespołu był Chuck Mosley. Wydali z nim dwa pierwsze albumy: We Care a Lot i Introduce Yourself. Później został zastąpiony przez Mike’a Pattona, lidera grupy Mr. Bungle – zmienił kierunek twórczości zespołu na eksperymentalną. Nie jeden raz zespołowi oberwało się od krytyków za właśnie eksperymentalizm.  Byli inspiracją dla między innymi progresywno metalowego zespołu Tool.



Cechą grupy, obok ekstremalnego eklektyzmu wprowadzonego przez Pattona, jest sam wokal tego pana. Mike Patton posiada najszerszą skalę głosu ze wszystkich żyjących wokalistów muzyki rozrywkowej. Sięga ponad 6 oktaw. Po co ci więcej wokalistów w zespole, skoro masz Pattona. Jego skala głosu zaczyna się na E1 i kończy na E7.




Najważniejszym albumem tego zespołu jest Angel Dust, któremu poświęcę osobną notkę. Mogę jedynie powiedzieć na zachętę, że to bardzo pokręcony album. Równie istotnym albumem jest The Real Thing, gdzie Mike zadebiutował.






Źródła:
1, 2

Komentarze